1. Κύριε Σιμόπουλε, τι λέτε για τα αγροτικά μπλόκα; Μήπως κράτησαν πολύ; Μήπως τα υποτίμησε η κυβέρνηση; Και τελικά μπορούν δίκαια αιτήματα να διεκδικηθούν με τρόπο που βλάπτουν την οικονομική ζωή της χώρας;

Δεν υποτίμησε τα μπλόκα η κυβέρνηση ούτε το πρόβλημα του ΟΠΕΚΕΠΕ. Οι πολιτικές ευθύνες υπάρχουν τόσο για τη διόγκωση των παράνομων επιδοτήσεων από το 2019 και μετά, όσο και για τη μη αναδιάρθρωση και εκσυγχρονισμό καλλιεργειών όπως είναι το βαμβάκι και το στάρι.

Για τον ΟΠΕΚΕΠΕ μετά το καλοκαίρι η κυβέρνηση έβαλε το μαχαίρι στο κόκκαλο και ορθώς μετέφερε τις αρμοδιότητες του στην ΑΑΔΕ.

Για την αναδιάρθρωση θα δούμε από δω και πέρα.

Για τα μπλόκα από την αρχή επέλεξε να μην χρησιμοποιήσει τη λεγόμενη «νόμιμη βία» που έχει στη διάθεσή της και να ανοίξει την πόρτα του διαλόγου ικανοποιώντας ορισμένα αιτήματα. Πάντα, όμως, στα πλαίσια της ΕΕ και της γενικότερης δημοσιονομικής πολιτικής.

2.Τι μέλλει γενέσθαι από εδώ και πέρα; Είστε υπέρ μιας πιο σκληρής στάσης της κυβέρνησης απέναντι στις κινητοποιήσεις; Όπως για παράδειγμα η επιβολή διοικητικού προστίμου για την παρουσία τρακτέρ στις εθνικές οδούς;

Με το δημόσιο λόγο μου εκφράζω την άποψη μιας σημαντικής μερίδας συμπολιτών μας. Όπως έχω γράψει σε άρθρο μου, στην Ελλάδα δεν ζουν μόνο αγρότες. Υπάρχουν ιδιωτικοί κα δημόσιοι υπάλληλοι, εργαζόμενοι στη βιομηχανία και το τουρισμό, μικρομεσαίοι επιχειρηματίες, επαγγελματίες κλπ. Όλοι οι κλάδοι έχουν αιτήματα.

Η κυβέρνηση καλείται να βρει λύση για όλους μέσα σε ένα ευρύτερο πλαίσιο. Να θυμόμαστε όμως πάντα ότι δεν είμαστε Λουξεμβούργο.

Επίσης τα μπλόκα δημιουργούν πλέον πρόβλημα στην οικονομία και αναστάτωση στη ζωή χιλιάδων πολιτών. Η κυβέρνηση έβαλε τα όρια του διαλόγου, ενώ καλείται να λύσει και το πρόβλημα.

Δύσκολη εξίσωση, αλλά πρέπει να χρησιμοποιήσει όλα τα όπλα που έχει στη διάθεσή της. Να τονίσω ότι στα μπλόκα υπάρχουν λίγες χιλιάδες τρακτέρ. Δεν επιτρέπεται να επιτρέψουμε να διαλύσουν τη χώρα. Τα μπλόκα πρέπει να ανοίξουν χωρίς να υποχωρήσει η κυβέρνηση σε αιτήματα εκτός του πλαισίου που έχει βάλει.

3.Σχολιάστηκε πολύ το βίντεο που αναρτήσατε για τους «σκληρούς» του κάμπου, όπως οι υποψήφιοι ευρωβουλευτές Ρίζος Μαρούδας (ΚΚΕ) και Σωκράτης Αλειφτήρας (Πλεύση Ελευθερίας) που -όπως είπατε- κοιτούν το κομματικό τους συμφέρον και όχι αυτό των αγροτών. Δεν μπορούν οι αγροτοσυναιτεριστές να έχουν κομματική ταυτότητα;

Από την αρχή τόνισα ότι στα μπλόκα υπάρχουν λίγες χιλιάδες τρακτέρ με επίκεντρο τη Θεσσαλία, στην οποία συνδικαλιστές με δημόσιο λόγο πρόσκεινται στο ΚΚΕ κυρίως και δευτερευόντως στην Πλεύση Ελευθερίας. Βέβαια, δημοκρατικό τους δικαίωμα είναι, αλλά καλό είναι να το γνωρίζει αυτό ο κόσμος. Έτσι μπορεί να κρίνει και από μια διαφορετική σκοπιά τη γενική συμπεριφορά τους. Τέλος πάντων για να γίνω σαφέστερος όταν εκφράζω πολιτική άποψη, την εκφράζω ως βουλευτής της ΝΔ. Πιστεύω ότι κάτι αντίστοιχο πρέπει να συμβαίνει με όσους εκπροσωπούν δημόσια κοινωνικές ομάδες. Από το καταναλωτικό κίνημα ως τους αγρότες.

4.Πάντως και πολλοί «γαλάζιοι» μετέχουν στα μπλόκα. Τι θα τους συστήνατε;

Δεν συστήνω μεμονωμένα τίποτε. Αυτά που προανέφερα αφορούν όλους. Αγρότες και αγροτοσυνδικαλιστές  με οποιαδήποτε πολιτική ή κομματική προέλευση. Πρέπει να είμαστε διαφανείς όταν έχουμε δημόσια θέση ή δημόσιο λόγο.

5.Τι μέλλει γενέσθαι όταν ανοίξουν οι δρόμοι; Μήπως χρειάζεται ένας συνολικός διάλογος στη χώρα για το μέλλον του αγροτικού τομέα;

Φυσικά. Μετά αυτή την «περιπέτεια» πρέπει να ανοίξει ένας ουσιαστικός διάλογος για το αγροτικό ζήτημα. Ο πρωθυπουργός μίλησε ήδη για μια διακομματική επιτροπή. Η αντιπολίτευση καλείται να υιοθετήσει την πρόταση. Δεν επιτρέπεται στην Ελλάδα να καλλιεργείται βαμβάκι όταν μάλιστα έχουμε και το πρόβλημα της λειψυδρίας και ταυτόχρονα άλλα κράτη όπως είναι το Ιράν και η Αίγυπτος να  έχουν πολύ ανταγωνιστικότερο προϊόν. Πρέπει να σταματήσει η κατασπατάληση επιδοτήσεων για αγορά αχρείαστου εξοπλισμού για διατήρηση μη ανταγωνιστικών καλλιεργειών. Από την άλλη το κόστος της μετάβασης πρέπει να το σηκώσει η ΕΕ και η πολιτεία και όχι οι αγρότες. Οι τελευταίοι πρέπει απλώς να αλλάξουν νοοτροπία. Υπάρχουν δυνάμεις από νέους αγρότες κυρίως που έχουν τη διάθεση να κινηθούν προς μία τέτοια κατεύθυνση.

6.Μπήκαμε ήδη στο 2026. Ποια είναι για την κυβέρνηση τα στοιχήματα της χρονιάς;

Η κυβέρνηση οφείλει να συνεχίσει να προχωρεί σε μεταρρυθμίσεις. Έτσι θα κρατήσει την επαφή της με το τμήμα εκείνο  του εκλογικού σώματος που της έδωσε ως  ΝΔ δύο νίκες.

Να αφήσει έτσι την αντιπολίτευση να κάνει αγώνα οπισθοφυλακών. Αυτό άλλωστε κάνει και τώρα με την μετάπτωση του ΟΠΕΚΕΠΕ στην ΑΑΔΕ και γενικά με το αγροτικό ζήτημα. Ακούσατε κάποια πρόταση;

Ταυτόχρονα όμως, όπως επανειλημμένα έχω γράψει οφείλει να λύσει ζητήματα διαφόρων επαγγελματικών ομάδων χωρίς μάλιστα δημοσιονομικό κόστος. Ενδεικτικά θα αναφέρω ορισμένα παραδείγματα.

Οι αλιείς στο Αιγαίο που υφίστανται έναν τουρκικό αλιευτικό επεκτατισμό πρέπει να στηριχθούν άμεσα  με ευρωπαϊκά προγράμματα.

Να υπάρξει νομοθετική ρύθμιση ώστε οι εγκατεστημένες επιχειρήσεις στις ΒΙΠΕ να πάψουν να είναι όμηροι του παραχωρησιούχου.

Στις λαϊκές αγορές να αναθεωρηθεί ο υπάρχων νόμος για τη διάθεση των κενών θέσεων που αποδεικνύεται ανεφάρμοστος από περιφέρειες και δήμους.

Στην εστίαση απαιτούνται νομοθετικές πρωτοβουλίες για να περιοριστεί το φαινόμενο των « μπροστινών».

Μπορώ να σας αναφέρω κύριε Οικονόμου δεκάδες άλλα παραδείγματα αντίστοιχα.

7.Και για το εκλογικό -όπως όλα δείχνουν- 2027; Είναι ακόμη δυνατή για τη ΝΔ η κατάκτηση της αυτοδυναμίας;

Ναι είναι εφικτή. Με τις προϋποθέσεις που ανέφερα και με πολιτικές που θα υπηρετούν τόσο την ανάγκη μεταρρυθμίσεων όπως και τις λεγόμενες κεντροδεξιές. Κυρίως, για τα εθνικά θέματα, το μεταναστευτικό και το δημογραφικό. Δεν θα είναι  εύκολη η αυτοδυναμία, μια και το πολιτικό σκηνικό είναι χυλός. Επίκειται η δημιουργία νέων κομμάτων  στη πλευρά της αντιπολίτευσης που θα ανακατέψουν την πολιτική τράπουλα. Θεωρώ όμως ότι θα επηρεάσουν θετικά την πορεία της ΝΔ που φαίνεται να είναι η μόνη επιλογή σταθερότητας, ενώ θα ξυπνήσουν και στους επονομαζόμενους « Μένουμε-ευρωπαίους» τις μνήμες του 2015.

8.Και για το τέλος μια πιο χαλαρή ερώτηση: Εσείς με ποιον πολιτικό από τη Θεσσαλονίκη θα βγαίνατε έξω για ένα ποτό και γιατί;

Θα επέλεγα τη βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ, την κυρία Κατερίνα Νοτοπούλου, με την οποία έχω συγκρουστεί στο παρελθόν, πολιτικά πάντα και μάλιστα σκληρά. Είναι μία νέα πολιτικός με άποψη που ο χρόνος μέσα από τις ήττες και τη συρρίκνωση του κόμματος της, την έκανε να έχει αποκτήσει ένα πιο  μεστό πολιτικό λόγο, αφήνοντας πίσω τη φυσιολογική πολιτική έπαρση που μπορεί να έχει ένας νέος πολιτικός, ο οποίος καθιερώθηκε σχετικά εύκολα. Όσο κι αν ακούγεται περίεργο θα μπορούσαμε να βρούμε και κοινά σημεία, ενώ σίγουρα αν και ηλικιακά διαφέρουμε πολύ, θα μπορούσαμε να συζητήσουμε και για θέματα εκτός πολιτικής.