«Το πρόβλημα δεν είναι το λεγόμενο επιτελικό κράτος για την υποβάθμιση του ρόλου του βουλευτή ,αλλά η κομματική πειθαρχία που δεν του επιτρέπει όπως το σύνταγμα επιβάλει να λειτουργεί κατά συνείδηση.

Στη σύνταξη των νομοσχεδίων συμμετέχει με ουσιαστικό τρόπο ελάχιστα,ενώ ακόμη και ο κοινοβουλευτικός έλεγχος γίνεται με περιορισμούς.

Άλλωστε,μετά από αγώνα πριν μόλις λίγα χρόνια κατακτήθηκε από τους κυβερνητικούς βουλευτές το δκαίωμα να κάνουν επίκαιρες ερωτήσεις.

Ούτε είναι πρόβλημα οι εξωκοινοβουλευτικοί υπουργοί. Όπως με όλους τους υπουργούς ορισμένοι έχουν ανοιχτά τα αυτιά τους σε θεσμικά αιτήματα των βουλευτών και άλλοι όχι.

Επιτελική δομή υπήρχε στο Μαξίμου και με τη κυβέρνηση Σαμάρα,απλώς σήμερα μέσα από το σχετικό νομοσχέδιο έγινε η δομή μεγαλύτερη και πιό «σφιχτή».

Το πολιτικό σύστημα μας είναι πρωθυπουργοκεντρικό και χωρίς εσωκομματική δημοκρατία.

Απο τη στιγμή,μάλιστα,που ο πρόεδρος ενός κόμματος εξουσίας εκλέγεται από τη βάση και όχι από εκλέκτορες έγινε περισσότερο αρχηγοκεντρικό.

Αν θέλουμε να αλλάξει κάτι πρέπει να αρχίσουμε από το τρόπο εκλογής προέδρων των κομμάτων.

Το «επιτελικό κράτος» είναι απαραίτητο για να διοικηθεί η χώρα.»