Ακόμη και ο μεγαλύτερος πολέμιος της κυβέρνησης Μητσοτάκη θα δυσκολευτεί πολύ να την αντιπολιτευτεί  σε επίπεδο υποδομών της Θεσσαλονίκης.

Πολλές μεγάλες και μικρές παρεμβάσεις αλλάζουν την εικόνα της με ορίζοντα το 2030.

Δεν αναφέρομαι μόνο στα μεγάλα συγκοινωνιακά έργα, όπως είναι η επέκταση του μετρό προς Καλαμαριά που θα τεθεί σε λειτουργία μέσα στον Αύγουστο, ούτε το Flyover που εκτελείται εντός χρονοδιαγραμμάτων. Ούτε ακόμη – ακόμη για την ανάταση του πολύπαθου ΟΑΣΘ με τις νέες γραμμές και τα ηλεκτροκίνητα λεωφορεία.

Αναφέρομαι στο παιδιατρικό νοσοκομείο στο Φίλυρο, στο αντικαρκινικό στο Καρατάσιου, το κολυμβητήριο στους Αμπελόκηπους, το μουσείο στο αναπλασμένο στρατόπεδο  Παύλου Μελά, τον προαστιακό στη Δ. Θεσσαλονίκης και στην αποπεράτωση του αθλητικού κέντρου Ευόσμου, επάνω από την εσωτερική περιφερειακή και φυσικά στην ανάπλαση ΔΕΘ με το μητροπολιτικό της πάρκο.

Δίπλα στις παραπάνω παρεμβάσεις έρχονται να προστεθούν και άλλες μικρότερες εκ πρώτης όψεως σημαντικές όμως για τους πολίτες. Ενδεικτικά αναφέρω το αλιευτικό καταφύγιο στη   Κρήνη, τη μαρίνα της Αρετσούς, το Κυβερνείο, τη πλατεία Διοικητηρίου και το Μουσείο Ολοκαυτώματος.

Δεν έχουν ακόμη προχωρήσει, όπως θα έπρεπε, η αξιοποίησης  της στοάς του Αγίου Μηνά, του στρατοπέδου Κόδρα, κυρίως η επέκταση του μετρό Δυτικά και η γενικότερη αξιοποίηση του παραλιακού μετώπου. Μαζί και δίπλα από αυτά, το βιομηχανικό πάρκο στο Καλοχώρι.

Αναμφίβολα, λοιπόν, το 2030 θα ζούμε σε μια άλλη πόλη.

Το ερώτημα, όμως, που θέτω έχει λογική και βασίζεται στη πρόσφατη ιστορία της πόλης μας.

Είμαστε έτοιμοι ενωμένοι να αντιμετωπίσουμε τις προκλήσεις της νέας εποχής;

Η Θεσσαλονίκη με όλες τις υποδομές και τα τρία πανεπιστήμιά της μπορεί να εξελιχθεί παραγωγικά ώστε να εξελιχθεί σε κέντρο τεχνολογίας πανευρωπαϊκό;

Δεν είμαι σίγουρος ότι μπορούμε να το καταφέρουμε, αν δεν αφήσουμε πίσω τις αγκυλώσεις του παρελθόντος, που όταν έρχονται πόροι στην πόλη αντιμάχονται τα έργα. Η πρόσφατη σύγκρουση για τα αρχαία του σταθμού Βενιζέλου του μετρό είναι χαρακτηριστική. Φυσικά ακολούθησε και η διαμάχη για την ανάπλαση της ΔΕΘ.

Χωρίς να διεκδικώ το αλάθητο, τονίζω ότι επιτέλους στην πόλη μας δεν έχει το δικό της αλάθητο μια νομενκλατούρα, αυτοχαρακτηριζόμενη ως προοδευτική, που στέκεται απέναντι από τις επιλογές μιας, κατά τη γνώμη της πάντα, συντηρητικής πλειοψηφίας.

Συναίνεση και διάλογος απαιτείται.

Από την άλλη πλευρά οφείλουμε να απομονώσουμε τις πραγματικά ή κατ’ επίφαση συντηρητικές φωνές στην πόλη που θεωρούν ακόμη ότι ανήκουμε στην Ανατολή και στο όνομα πολλές φορές της θρησκείας αποκρούουν κάθε προσπάθεια εκσυγχρονισμού της πόλης και της χώρας γενικότερα.

Η Θεσσαλονίκη έχει βυζαντινό παρελθόν, αλλά το μέλλον της είναι ευρωπαϊκό και σύγχρονο.

Στην ίδια κατηγορία κατατάσσω και όσους υπερπατριώτες διχάζουν τους πολίτες με αποκλειστικό σκοπό να προσπορισθούν  κομματικά οφέλη.

Η ενότητα για την αξιοποίηση των υποδομών προϋποθέτει ενσωμάτωση στο σύνολο, του «αλάθητου» ψευδοπροοδευτισμού, των υπερσυντηρητικών φωνών της θρησκείας και του ψευτοπατριωτισμού.

Στο χέρι μας είναι.

*Στράτος Σιμόπουλος

Κοινοβουλευτικός Εκπρόσωπος ΝΔ

Βουλευτής Α’ Θεσσαλονίκης, ΝΔ

Πρόεδρος Ειδικής Μόνιμης Επιτροπής Έρευνας και Τεχνολογίας

Ηλεκτρολόγος Μηχανικός