Αγαπητές φίλες κυρίως και λίγοι φίλοι,

Σας καλωσορίζω μέσα από την καρδιά μου στη σημερινή μας εκδήλωση και σας ευχαριστώ θερμά για την παρουσία σας. Η σημερινή συνάντηση αποκτά ακόμη μεγαλύτερο συμβολισμό, καθώς πραγματοποιείται δύο ημέρες πριν τη Γιορτή της Μητέρας. Μια ημέρα αφιερωμένη στη μητέρα, στην ανιδιοτελή προσφορά της, στη δύναμη, στην αγάπη και στον καθοριστικό ρόλο που διαδραματίζει μέσα στην οικογένεια και την κοινωνία.

Είναι μια ημέρα που μας καλεί όχι μόνο να τιμήσουμε τη μητέρα, αλλά και να αναλογιστούμε βαθύτερα τις ανάγκες, τις αγωνίες και τις προσδοκίες της σύγχρονης Ελληνίδας, η οποία καθημερινά δίνει πολλαπλές μάχες με αξιοπρέπεια και ευθύνη.

Και είναι ιδιαίτερη χαρά και τιμή που βρίσκεται σήμερα μαζί μας η υπουργός Δόμνα Μιχαηλίδου, μια γυναίκα που γνωρίζει καλά ότι πίσω από κάθε πολιτική υπάρχουν άνθρωποι με πραγματικές ανάγκες, πραγματικές δυσκολίες και πραγματικά όνειρα.

Φίλες μου,

Παρότι η δική μου κοινοβουλευτική και πολιτική ενασχόληση επικεντρώνεται κυρίως σε ζητήματα υποδομών, ανάπτυξης και οικονομίας, θέλω να γνωρίζετε ότι το ενδιαφέρον μου για τα θέματα της καθημερινότητας, της οικογένειας και των ευάλωτων συμπολιτών μας είναι βαθύ και διαρκές.

Γιατί η ανάπτυξη και η οικονομία αποκτούν πραγματικό νόημα μόνο όταν βελτιώνουν τη ζωή των ανθρώπων. Όταν η πρόοδος αγκαλιάζει την καθημερινότητα της οικογένειας. Όταν μεταφράζεται σε περισσότερη ασφάλεια, αξιοπρέπεια και ποιότητα ζωής για όλους.

Και αρκετές από εσάς που βρίσκεστε σήμερα εδώ γνωρίζετε καλά ότι τα τελευταία χρόνια υπήρξαν συγκεκριμένες θεσμικές παρεμβάσεις, πρωτοβουλίες και προσπάθειες που ανέλαβα προσωπικά για να δοθούν λύσεις σε πραγματικά προβλήματα συμπολιτών μας. Παρεμβάσεις που αφορούσαν ανθρώπους της καθημερινότητας. Οικογένειες που χρειάζονταν στήριξη. Συμπολίτες μας που αναζητούσαν μια λύση, μια βοήθεια, μια ανθρώπινη ανταπόκριση.

Γιατί πιστεύω βαθιά ότι ο ρόλος ενός βουλευτή δεν είναι μόνο να συμμετέχει στη διαμόρφωση μεγάλων πολιτικών αποφάσεων. Είναι και να βρίσκεται κοντά στον άνθρωπο. Να ακούει. Να παρεμβαίνει. Να διεκδικεί λύσεις. Να μην αδιαφορεί ποτέ για τον πολίτη που αισθάνεται ότι δυσκολεύεται μόνος του απέναντι στην καθημερινότητα.

Και ιδιαίτερα όταν μιλάμε για τη γυναίκα και την οικογένεια, μιλάμε ουσιαστικά για την ίδια την καρδιά της κοινωνίας μας. Μιλάμε για τον χώρο όπου γεννιούνται οι αξίες μας, όπου μεγαλώνουν τα παιδιά μας, όπου μαθαίνουμε την αγάπη, την αλληλεγγύη, τον σεβασμό και τη δύναμη να στεκόμαστε ο ένας δίπλα στον άλλο.

Και μέσα στην ελληνική οικογένεια, η γυναίκα — και ιδιαίτερα η μητέρα — έχει πάντοτε έναν ξεχωριστό ρόλο. Έναν ρόλο που πολλές φορές δεν περιγράφεται με λόγια, γιατί είναι γεμάτος καθημερινή προσφορά, αγώνα, υπομονή και αγάπη.

Είναι η μητέρα που ξυπνά πρώτη και κοιμάται τελευταία. Είναι η εργαζόμενη γυναίκα που προσπαθεί να ισορροπήσει ανάμεσα στις επαγγελματικές απαιτήσεις και στις ανάγκες των παιδιών της. Είναι η κόρη που φροντίζει τους ηλικιωμένους γονείς της. Είναι η γιαγιά που στηρίζει σιωπηλά ολόκληρες οικογένειες. Είναι η γυναίκα που αντέχει, ακόμη και όταν κουράζεται. Που συνεχίζει, ακόμη και όταν φοβάται.

Και σήμερα περισσότερο από ποτέ, οφείλουμε να αναγνωρίσουμε αυτή την προσφορά όχι μόνο με λόγια αλλά με πράξεις.

Γιατί η καθημερινότητα των οικογενειών δεν είναι εύκολη. Οι οικονομικές πιέσεις, η ανασφάλεια, οι αυξημένες ανάγκες, οι γρήγοροι ρυθμοί ζωής, δημιουργούν πολλές φορές εξάντληση και αγωνία. Νέα ζευγάρια αναρωτιούνται αν μπορούν να κάνουν το επόμενο βήμα. Μητέρες προσπαθούν καθημερινά να είναι ταυτόχρονα εργαζόμενες, σύζυγοι, φροντιστές, στήριγμα για όλους γύρω τους. Και πολλές φορές αισθάνονται ότι πρέπει να τα προλαβαίνουν όλα χωρίς να έχουν δικαίωμα στην κούραση.

Όμως καμία γυναίκα δεν πρέπει να αισθάνεται μόνη.

Καμία μητέρα δεν πρέπει να αισθάνεται αβοήθητη.

Καμία οικογένεια δεν πρέπει να αισθάνεται ότι παλεύει χωρίς στήριξη.

Και κανένας άνθρωπος δεν πρέπει να αισθάνεται αόρατος μέσα στην ίδια του την κοινωνία.

Η ελληνική κυβέρνηση γνωρίζει καλά αυτές τις ανάγκες και ακριβώς γι’ αυτό δημιούργησε το υπουργείο Κοινωνικής Συνοχής και Οικογένειας. Γιατί η στήριξη της οικογένειας, της γυναίκας, της μητέρας, των παιδιών, των ηλικιωμένων και των ευάλωτων συμπολιτών μας δεν μπορεί να είναι μια δευτερεύουσα πολιτική. Πρέπει να βρίσκεται στο κέντρο της κρατικής μέριμνας.

Και γι’ αυτό το υπουργείο ενισχύεται διαρκώς με περισσότερους πόρους, περισσότερα εργαλεία και περισσότερες δυνατότητες, ώστε τα προγράμματά του να αγκαλιάζουν ολοένα και περισσότερους συμπολίτες μας που έχουν ανάγκη.

Γι’ αυτό η υπουργός μας προσπαθεί 24 ώρες το 24ωρο να προωθεί αυτά τα προγράμματα και να δημιουργεί νέα. Να προσπαθεί σκληρά να διευρύνει την περίμετρο των ωφελουμένων.

Γιατί η κοινωνική συνοχή δεν είναι μια θεωρητική έννοια. Είναι καθημερινή ευθύνη.

Είναι ευθύνη να μπορεί μια μητέρα να αισθάνεται ασφαλής.

Να μπορεί ένα νέο ζευγάρι να ονειρεύεται το μέλλον του.

Να μπορεί ένας ηλικιωμένος να ζει με αξιοπρέπεια.

Να μπορεί ένα άτομο με αναπηρία να συμμετέχει ισότιμα στην κοινωνική και επαγγελματική ζωή.

Γιατί μια πραγματικά δυνατή κοινωνία δεν φαίνεται μόνο από την οικονομική της ανάπτυξη. Φαίνεται από τον τρόπο που στέκεται δίπλα στους πιο ευάλωτους ανθρώπους της. Από το αν φροντίζει εκείνους που έχουν περισσότερο ανάγκη.

Και γι’ αυτό πιστεύω βαθιά ότι όταν μιλάμε για στήριξη της οικογένειας, πρέπει να μιλάμε ταυτόχρονα και για τη φροντίδα των ηλικιωμένων μας, για τη στήριξη των ατόμων με αναπηρία, για την ανάγκη να κάνουμε την καθημερινότητά τους πιο αξιοπρεπή, πιο ασφαλή και πιο ανθρώπινη.

Σκεφτείτε πόσες οικογένειες δίνουν καθημερινά έναν σιωπηλό αγώνα φροντίζοντας έναν ηλικιωμένο γονιό ή ένα παιδί με αναπηρία. Πόσες μητέρες και πόσοι πατέρες ζουν με τη διαρκή αγωνία για το μέλλον των παιδιών τους. Πόσοι ηλικιωμένοι άνθρωποι αισθάνονται μοναξιά. Πόσοι συμπολίτες μας με αναπηρία συνεχίζουν να συναντούν εμπόδια στην πρόσβαση, στην εργασία, στην καθημερινή ζωή.

Αυτοί οι άνθρωποι δεν ζητούν λύπηση. Ζητούν σεβασμό. Ζητούν ισότιμη συμμετοχή. Ζητούν μια πολιτεία και μια κοινωνία που να τους βλέπει, να τους ακούει και να τους στηρίζει ουσιαστικά.

Και είναι ευθύνη όλων μας να οικοδομούμε μια Ελλάδα χωρίς αποκλεισμούς. Μια κοινωνία που δεν αφήνει κανέναν πίσω. Μια κοινωνία στην οποία ο ηλικιωμένος θα αισθάνεται ασφαλής και χρήσιμος, και όχι ξεχασμένος. Μια κοινωνία στην οποία το άτομο με αναπηρία θα μπορεί να ζει με αυτονομία, αξιοπρέπεια και ίσες ευκαιρίες.

Γιατί ο πολιτισμός μιας χώρας φαίνεται στον τρόπο που αντιμετωπίζει τους πιο ευάλωτους ανθρώπους της.

Φίλες και φίλοι,

Η ελληνική οικογένεια έχει περάσει πολλά. Πέρασε κρίσεις, δυσκολίες, ανασφάλεια. Και όμως άντεξε. Άντεξε γιατί στηρίχθηκε στην αγάπη, στην αλληλεγγύη και στη δύναμη των ανθρώπων της.

Και ιδιαίτερα στη δύναμη των γυναικών της.

Οι Ελληνίδες ήταν πάντοτε οι σιωπηλές ηρωίδες της καθημερινότητας. Εκείνες που κράτησαν όρθια τα σπίτια τους στα δύσκολα χρόνια. Εκείνες που έμαθαν στα παιδιά τους την αξία της αξιοπρέπειας και της ανθρωπιάς. Εκείνες που προσέφεραν χωρίς να ζητούν αντάλλαγμα.

Αλλά σήμερα η κοινωνία μας έχει χρέος να σταθεί και δίπλα στις ίδιες τις γυναίκες και τις μητέρες. Να δημιουργεί συνθήκες που να επιτρέπουν σε κάθε γυναίκα να εργάζεται, να εξελίσσεται, να δημιουργεί οικογένεια, να έχει χρόνο για τη ζωή της και τα όνειρά της, χωρίς να αισθάνεται ότι πρέπει να θυσιάσει τον εαυτό της.

Και αυτή είναι μια κατεύθυνση που η κυβέρνηση υπηρετεί με συνέπεια, επενδύοντας σε πολιτικές κοινωνικής συνοχής και στήριξης της οικογένειας, με στόχο καμία γυναίκα, κανένα παιδί και κανένας ευάλωτος συμπολίτης να μη μένει χωρίς φροντίδα και προοπτική.

Γιατί η γυναίκα δεν είναι μόνο ο άνθρωπος που φροντίζει τους άλλους. Είναι μια προσωπικότητα με δικαιώματα, με δυνατότητες, με φιλοδοξίες, με ανάγκη για ασφάλεια, ισότητα και σεβασμό.

Και θέλω σήμερα να πω ιδιαίτερα στις γυναίκες και στις μητέρες που βρίσκονται εδώ:

Η δύναμή σας δεν περνά απαρατήρητη. Η κοινωνία μας στηρίζεται καθημερινά πάνω στις δικές σας πλάτες, στις δικές σας αντοχές, στην αγάπη και στην ευαισθησία σας.

Όμως το μέλλον που θέλουμε δεν μπορεί να βασίζεται μόνο στην προσωπική υπερπροσπάθεια των γυναικών. Χρειάζεται μια κοινωνία που να μοιράζεται δίκαια τις ευθύνες και να στηρίζει ουσιαστικά την οικογένεια και την καθημερινότητα.

Γιατί στο τέλος της ημέρας, αυτό που ζητούν οι πολίτες δεν είναι μεγάλα λόγια. Ζητούν να αισθάνονται ότι κάποιος καταλαβαίνει την πραγματική τους ζωή. Ότι η πολιτεία βλέπει τον αγώνα τους. Ότι υπάρχει ενδιαφέρον για τον άνθρωπο πίσω από τους αριθμούς.

Και προσωπικά πιστεύω βαθιά ότι η πολιτική αποκτά αξία μόνο όταν υπηρετεί τον άνθρωπο. Όταν κάνει τη ζωή μιας γυναίκας λίγο πιο εύκολη. Όταν δίνει σε ένα παιδί περισσότερες ευκαιρίες. Όταν βοηθά έναν ηλικιωμένο να ζει με αξιοπρέπεια. Όταν επιτρέπει σε ένα άτομο με αναπηρία να συμμετέχει ισότιμα στην κοινωνία.

Αυτή είναι η Ελλάδα που αξίζουμε.

Μια Ελλάδα με ανθρωπιά.

Μια Ελλάδα με ευαισθησία.

Μια Ελλάδα που αγκαλιάζει την οικογένεια, σέβεται τη γυναίκα και φροντίζει τους πιο αδύναμους.

Κλείνοντας, θέλω να σας ευχαριστήσω από καρδιάς για τη σημερινή παρουσία σας αλλά κυρίως για όλα όσα προσφέρετε καθημερινά στις οικογένειές σας, στην κοινωνία μας και στον τόπο μας.

Η Ελληνίδα μητέρα ήταν πάντα η δύναμη της οικογένειας και της πατρίδας μας. Και όσο υπάρχουν γυναίκες και μητέρες με αξιοπρέπεια, πίστη, τρυφερότητα και αποφασιστικότητα, η Ελλάδα θα συνεχίσει να προχωρά μπροστά με ελπίδα.

Σας ευχαριστώ θερμά και ιδιαίτερα την υπουργό μας, Δόμνα Μιχαηλίδου για την παρουσία σας σήμερα εδώ.

Δόμνα μου, σε ευχαριστώ πολύ!