Ήταν το 2014 όταν σε ένα από τα ορόσημα του τότε μνημονίου υπήρχε η υποχρέωση του δημοσίου να εξοφλήσει τα χρέη του προς όλους τους δημόσιους οργανισμούς, μεταξύ των οποίων ήταν και η ΕΥΔΑΠ.
Η υποχρέωση προέκυπτε από τα εκτελούμενα έργα από την ΕΥΔΑΠ πριν από τα διυλιστήρια.
Η απαίτηση της ΕΥΔΑΠ ανήρχετο σε 450 εκ.
Συμμετείχα, λοιπόν, σε σχετική σύσκεψη σε υψηλό επίπεδο στο Μαξίμου, ως ΓΓΔΕ και εποπτεύων της ΕΥΔΑΠ.
Εκεί έθεσα το θέμα, σχετικά άγνωστο έως τότε.
Η ΕΥΔΑΠ πλήρωνε το νερό;
Όχι. Δεν το πλήρωνε.
Ανασύρθηκε μετά μια παλαιά μελέτη του ΕΜΠ που κοστολογούσε το m³ του φυσικού και δημόσιου αγαθού που λέγεται νερό.
Έτσι η απαίτηση για 450 εκ. έγινε 150 εκ.
Ταυτόχρονα προέκυψε ότι μεγάλοι παίκτες προμηθεύονταν νερό πριν από τα διυλιστήρια χωρίς να καταβάλλουν το κόστος.
Ξεκινήσαμε μετά τη διαδικασία ώστε οι συγκεκριμένοι καταναλωτές να πληρώνουν στην ΕΥΔΑΠ παγίων το νερό που χρησιμοποιούν.
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,
Δεν ανέφερα τα παραπάνω για να επιδαψιλεύσω δάφνες. Το αναφέρω ως μια μεγάλη παρέμβαση.
Μαζί με αυτή οργανώθηκε και μία άλλη. Το κλείσιμο ανενεργών συνδέσεων ύδρευσης σε δήμους και Περιφέρεια Αττικής ώστε να μην καταβάλλουν πάγια τέλη.
Νοικοκύρεμα έγινε δηλαδή.
Αντίστοιχο νοικοκύρεμα γίνεται και τώρα.
Κατανοώ ότι γίνεται οριζόντια και ίσως αδικούνται κάποιες οργανωμένες ΔΕΥΑ.
Πρέπει όμως να προχωρήσουμε.
Οι λογικοί φόβοι ότι μια μεγάλη εταιρεία δεν μπορεί να προσεγγίσει τα ιδιαίτερα τοπικά προβλήματα και ότι υπάρχει κίνδυνος για αύξηση τιμολογίων θα διαψευσθούν από τις επερχόμενες οικονομίες κλίματος, την τεχνική επάρκεια και τη δυνατότητα για μεγάλες επενδύσεις της ΕΥΔΑΠ και της ΕΥΑΘ και φυσικά την παρούσα πλέον κλιματική κρίση.
Στο σημείο αυτό οφείλουμε να μείνουμε περισσότερο.
Τουλάχιστον το 80 έως το 85% της κατανάλωσης του νερού στην Ελλάδα αφορά στη γεωργία.
Όλοι γνωρίζουμε τις απώλειες που έχουμε εκεί με τα ανοικτά κανάλια και την στάγδην άρδευση με τη τεχνητή βροχή.
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,
Χρειαζόμαστε για την άρδευση νέα σύγχρονα δίκτυα, με χρησιμοποίηση ανακτημένου νερού.
Ας φέρουμε ως παράδειγμα την περιοχή Καλοχωρίου και τη Χαλάστρα δυτικά τηςΣίνδου με τις μεγάλες καλλιέργειες σε βαμβάκι και σιτάρι.
Εκεί, λοιπόν, υπάρχει ΜΚΑ (Μονάδα Κατεργασίας Αποβλήτων) Σίνδου, αλλά και των Εγκαταστάσεων Επεξεργασίας Λυμάτων Θεσσαλονίκης.
Το ανακτημένο λοιπόν νερό μετά τη διήθηση, απολύμανση και ανάλυσημπορούν να κατευθυνθούν για άρδευση, αλλά και για βιομηχανική χρήση, πυρόσβεση, ψύξη κτλ.
Ο συντονισμός αυτών των δικτύων υπάρχει η δυνατότητα να περάσεισήμερα στην ΕΥΔΑΠ και την ΕΥΑΘ.
Ίδια παραδείγματα θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για τη Χαλκιδική με το τεράστιο πρόβλημα λειψυδρίας.
Σε αυτή τη μεγάλη παρέμβαση υπάρχουν αντιδράσεις με βάση την ανησυχία, ότι θα μειωθεί ο ρόλος της τοπικής αυτοδιοίκησης στην ύδρευσηκαι την άρδευση και ότι υπάρχει κίνδυνος αύξησης του κόστους.
Ένα όμως είναι σίγουρο ότι το σημερινό σύστημα είναι αναποτελεσματικό, παρά την ύπαρξη και ΔΕΥΑ καλά οργανωμένων.
Πρέπει, μέσω της συγκέντρωσης, να έχουμε καλύτερη χρηματοδότηση έργων, επαρκήσυντήρησης δικτύων και τελικά αντιμετώπιση της λειψυδρίας.
Σε λίγα χρόνια θα μιλάμε πάλι για μια αναγκαία μεταρρύθμιση της παρούσης κυβέρνησης.
Τέλος, κάθε άλλο παρά μεταρρυθμιστική κόπωση παρουσιάζεται η κυβέρνηση.
Συνεχίζουμε με δύναμη με ορίζοντα την Άνοιξη του 2027.
Ήδη συζητήθηκε σήμερα στο υπουργικό συμβούλιο το νομοσχέδιο για την Εθνική Στρατηγική για τα ύδατα, μαζί με άλλα για τη διαφάνεια και τη χρήση πυρηνικής ενέργειας σύμφωνα με τα νέα τεχνολογικά δεδομένα.
Στην αντιπολίτευση συνεχίζεται να μένετε στο παρελθόν.
Είδαμε, πέρα από το φόβο, για την απώλεια του ελέγχου από τις τοπικές κοινωνίες τα γνωστά επιχειρήματα για διαφθορά, εθνικούς εργολάβους και σενάρια επιστημονικής φαντασίας πίσω από μία πραγματικά μεγάλη μεταρρύθμιση.
